Dit is mijn verhaal; zonder franje.
Ik ga je niet een opgepoetste versie geven.
Geen "ik had een probleem en toen loste ik het op". Zo werkt herstel niet, en zo ging het bij mij ook niet.
Dit is wat er echt gebeurde: hoe ik erin kwam, hoe diep het ging, en wat het me kostte om eruit te komen. Ik deel het omdat ik weet hoe het voelt om te denken dat niemand het begrijpt. Ik wil dat jij weet: iemand begrijpt het wel.
Hoe het begon
Het begon niet met een dieptepunt. Het begon met iets kleins.
Een inzet hier, een gokje daar. Het gevoel dat ik erbij hoorde, dat ik meedeed, dat ik even ergens anders was dan in mijn eigen hoofd.
Ik was ondernemend van aard. Ik hield van risico, van de gok die zich uitbetaalt, van het idee dat ik slimmer was dan het systeem. Diezelfde eigenschappen die me later goed van pas kwamen in mijn werk, maakten me in het begin extra kwetsbaar voor gokken.
Het verschil tussen "af en toe spelen" en "niet meer kunnen stoppen" merk je niet op het moment zelf. Je merkt het pas achteraf, als je terugkijkt en ziet hoeveel er is veranderd zonder dat je het besefte.
Hoe diep het ging.
Op een gegeven moment was gokken niet meer iets wat ik deed. Het was iets wat mij deed.
Ik zocht niet meer naar plezier. Ik zocht naar rust en die rust duurde nooit lang genoeg.
Ik loog. Niet omdat ik een leugenaar ben, maar omdat de waarheid vertellen betekende dat ik moest toegeven wat ik zelf nog niet kon toegeven: dat ik de controle kwijt was.
Ik verstopte dingen. Bedragen. Gesprekken. Avonden. Ik werd heel goed in het management van andermans beeld van mij, terwijl mijn eigen beeld van mezelf steeds verder afbrokkelde.
De schaamte was misschien wel zwaarder dan het verlies zelf. Schaamte houdt je stil. En stilte houdt de verslaving in stand.
"Niemand hoeft te weten hoe erg het is, dacht ik. Achteraf besef ik: juist dat denken hield me erin vast."
Het kantelpunt
Er was geen filmisch moment. Geen rock bottom met bliksem op de achtergrond.
Er was een verhoging van een persoonlijke lening.
Mijn ex-partner kwam erachter dat ik die had aangevraagd. Op dat moment begon het balletje te rollen, alles wat ik jarenlang verborgen had gehouden, kwam in één avond naar boven.
Diezelfde avond stond ik buiten. Uit huis gezet, met niets anders dan het besef dat de leugen eindelijk op was.
Mijn moeder was degene die me daarna dwong om hulp te zoeken. Niet vroeg. Dwong. Ik was op dat moment niet in staat om die stap zelf te zetten, ik had iemand nodig die het voor me deed, omdat ik het zelf niet meer kon.
Dat voelde niet als bevrijding. Het voelde als het laagste punt dat ik ooit had bereikt.
Pas later begreep ik: het was geen laagste punt. Het was het eerste eerlijke moment in jaren, al was het aan mij opgedrongen, niet door mij gekozen.
Wat herstel echt inhield.
Herstel was geen rechte lijn.
Het was leren zitten met ongemak zonder daar meteen iets aan te doen. Het was leren dat rust ook zonder gokken kan bestaan, al duurde het lang voor ik dat geloofde.
Het was gesprekken voeren die ik jarenlang had vermeden. Het was leren dat vertrouwen herstellen langer duurt dan vertrouwen breken.
En het was, uiteindelijk, leren dat mijn verleden geen last hoefde te zijn die ik verborgen hield, maar iets kon worden dat ik kon inzetten om anderen te helpen.
Negen jaar verder sta ik hier. Niet omdat ik "genezen" ben, verslaving werkt niet zo, maar omdat ik heb geleerd hoe ik ermee om moet gaan, dag na dag.
Waarom ik dit nu doe.
Ik startte ooit mijn eigen bedrijf, Young Assist, in de sales. Die ondernemersgeest is nooit weggegaan.
Wat wel veranderde: waar ik die energie op richt.
Ik schreef mijn eigen verhaal op in een boek; niet om mezelf te profileren, maar omdat ik merkte hoeveel het mensen om me heen hielp toen ik het begon te delen.
Vandaag geef ik lezingen, begeleid ik mensen één-op-één en bouw ik aan een platform waar eerlijke, onderbouwde informatie over gokverslaving samenkomt, inclusief kritiek op een industrie die vaak makkelijker aan het probleem verdient dan dat ze eraan bijdraagt het op te lossen.
Ik doe dit niet als afgestudeerd therapeut. Ik doe dit als iemand die het heeft geleefd en die weet hoe het voelt om vanaf de andere kant hulp te krijgen die wél aankomt.
Wat dit voor jou betekent.
Als je dit leest omdat je zelf worstelt: je hoeft niet te wachten tot je "erg genoeg" bent om hulp te vragen. Dat dacht ik ook. Het klopte niet.
Als je dit leest omdat iemand in jouw leven gokt: wat je voelt, machteloosheid, frustratie, verdriet, is logisch. Je bent niet gek en je bent niet alleen.
Veelgestelde vragen.
Wat is een ervaringsdeskundige?
Iemand die een aandoening of situatie zelf heeft doorgemaakt en die ervaring gebruikt om anderen te begeleiden, naast, of in plaats van, klassieke professionele hulp. Bij gokverslaving betekent dat: iemand die de mechanismen van binnenuit kent, niet alleen uit theorie.
Hoe lang duurt herstel van gokverslaving gemiddeld?
Dat verschilt sterk per persoon. Herstel is geen vast traject met een einddatum, het is een proces van leren omgaan met triggers en patronen, vaak jarenlang. Bij Rick is dat inmiddels negen jaar en nog altijd iets waar hij bewust mee bezig is.
Kan iemand die gokverslaafd is geweest echt volledig herstellen?
Mensen kunnen een leven opbouwen zonder gokken en met controle over hun gedrag terugkrijgen. "Volledig genezen" is bij verslaving een lastig begrip, de meeste ervaringsdeskundigen spreken liever over herstel als een doorlopend proces dan als een eindpunt.
Waarom is een ervaringsdeskundige effectiever dan alleen een therapeut?
Het is geen kwestie van "beter", maar van aanvullend. Een ervaringsdeskundige biedt herkenning en geloofwaardigheid vanuit eigen ervaring; professionele hulpverlening biedt klinische expertise. De combinatie werkt vaak sterker dan één van beide alleen.
Dit verhaal is het begin van waarom ik doe wat ik doe.
Als je wilt weten hoe ik jou of iemand in jouw omgeving kan helpen, is een gesprek de volgende stap.